+

Compassion

Afgelopen woensdag waren Rutger & Athalja uitgenodigd op het kantoor van Compassion Nederland om te kijken wat zij voor Compassion (en natuurlijk de kinderen) konden betekenen.  Een inspirerende tijd, goede gesprekken en een eerste stap naar een eventueel ambassadeurschap zijn gezet.  Maar waarom?

Athalja vertelt:

‘We hebben een kijkje genomen in de sloppenwijk. Een sloppenwijk meegenomen vanuit een ander land en opgebouwd in Apeldoorn. Met spullen van de mensen daar, hun ‘bed’, pannen, beeldjes. Een stuk van hun leven. Op de achtergrond beeldmateriaal, met hun verhaal. Wat schrijnend.

Ik hoor een meisje praten, ze is denk ik een jaar of zes. Ze woont in één van de gevaarlijkste sloppenwijken. Ze vertelt dat ze bang is. Niet zoals onze westerse kinderen, bang voor een monster onder je bed, nee ze vertelt me dat ze bang is om verkracht te worden, of in stukken te worden gesneden door de bendes uit haar buurt. Het is geen ongewone angst, maar een reële angst. Een angst zo vertelt de Compassion medewerker, die ervoor zorgt dat moeders hun kinderen opsluiten in hun ‘huizen’ wanneer ze gaan werken, een grote ketting om hun hut heen, zodat de kinderen veilig zijn.  Ik moet direct denken aan onze kindjes en kan het niet onderdrukken om te huilen. Dit is niet zoals God de Vader het bedoelt heeft, zo zou een kind niet moeten leven!

Een hutje verder ontmoeten we een vader en moeder met hun 4 kinderen. Ze leven onder een schuld, ze zijn er in geluisd, het leek een uitkomst, het werd een slavenjuk. Dag in dag uit moet het hele gezin werken in de steenmijnen. Totdat de schuld is afbetaald, wat naar alle waarschijnlijkheid nooit zal zijn. De kinderen van het gezin komen ook aan het woord. ‘Ik heb geen dromen’, antwoord de oudste zoon. ‘Mijn dromen zullen toch nooit uit komen, dus kan ik ze beter niet hebben’. Hier spreekt geen kind vol zelfmedelijden die net te horen heeft gekregen dat hij zijn zin niet krijgt. Nee, dit is een jongen die probeert te overleven.

Weer breekt mijn hart. Dit is wat echte armoede is. Geen perspectief, geen hoop.

Onze hemelse Vader zegt dat ware aanbidding is, dat we zorgen voor de weduwen en wezen. Om recht te laten stromen als water golven, en gerechtigheid als een altijd voortvloeiende beek.  We moeten zorgen voor de zwakken, hoop bieden aan de verlorenen.

Het moet ons raken, want het raakt Hem… Op onze eigen manier en met onze middelen en talenten mogen we Zijn opdracht uitvoeren.

Ik ben dankbaar.’

Wil jij ook weten hoe je Zijn opdracht handen en voeten kunt geven? Of wil je meer weten over het werk van Compassion. Ga dan naar www.compassion.nl en kom in actie.